Matka pierwsza zauważa, że jej dziecko jest chore lub że będzie chore -  jeszcze zanim pojawią się wyraźne objawy choroby. Bardzo rzadko w tym zakresie instynkt matki się myli. Mało uchwytne zmiany, takie jak np. błyszczące oczy, zmiany wyrazu twarzy, rumieńce na policzkach, kapryszenie i marudzenie bez żadnej na pozór przyczyny, odmienny sposób zachowania, nadmierne pocenie się wystarczają, aby matka dostrzegła początek choroby u swojego dziecka.

Jak leczyć?
Pierwsza czynność to zmierzenie temperatury. Górna granica prawidłowej temperatury ciała wynosi 37,5-37,7ºC. Najwyższa i najniższa temperatura ciała jest różna w zależności od pory dnia. Najniższa jest o godzinie 6 rano, najwyższa o 18 po południu. Stwierdzenie temperatury 38ºC i wyższej u dziecka świadczy o jej wzroście, albo o gorączce. Należy sprawdzić czy podwyższona temperatura nie jest wynikiem przegrzania dziecka, zdjąć wierzchnią warstwę ubranka w celu ochłodzenia dziecka, ułożyć w łóżeczku. Podać dziecku do picia herbatkę o temperaturze pokojowej, starszym dzieciom napar z suszonych malin lub lipy. Po godzinie ponownie sprawdzamy temperaturę ciała dziecka. Jeżeli poziom gorączki wzrasta powyżej 38,5-39ºC należy zastosować bezpieczne środki przeciwgorączkowe – paracetamol systematycznie co 4-6 godzin (patrz: APAP dla Dzieci).

Działanie przeciwgorączkowe mają również chłodne okłady na główkę, bądź kąpiele chłodzące o temperaturze o 1ºC niższej niż temperatura ciała dziecka. Niższe temperatury kąpieli mogą wywołać szok termiczny z objawami zblednięcia i dreszczy.

W przypadku narastania infekcji w postaci kataru i kaszlu należy zastosować nawilżanie powietrza, do noska zakroplić po 2-3 krople soli fizjologicznej, bądź stosować inhalacje. Dzieciom w wieku szkolnym można zastosować inhalacje z naparów ziołowych – mięty, rumianku, szałwii, których olejki eteryczne ułatwiają oddychanie, a działanie przeciwzapalne i ściągające ograniczy toczący się proces zapalny. U małych dzieci częste zmiany pozycji ciała ułatwiają ewakuację wydzieliny z nosa. Klatkę piersiową dzieci można nasmarować maściami, bądź żelami rozgrzewającymi jak np. pulmex.

Ciepłe kąpiele w wodzie z dodatkiem olejku eukaliptusowego lub sosnowego łagodzą trudności w oddychaniu i bóle mięśniowe. Jeżeli obserwowane objawy nasilają się – kaszel i katar nasilają się, dołączają się dolegliwości bólowe gardła i ucha, wymioty, obserwujemy niepokój i płaczliwość u małych dzieci, należy jak najszybciej zasięgnąć opinii lekarza pediatry i wdrożyć leczenie przyczynowe.

Aktywne dzieci często ulegają urazom
W domowej apteczce dobrze jest posiadać altacet, maści z arnika, które stosujemy na stłuczenia i pourazowe zasinienia. Ból towarzyszący urazom możemy ukoić przez delikatne masaże i głaskanie. Duże urazy z narastającymi obrzękami i utrzymującymi się dolegliwościami bólowymi należy skonsultować z lekarzem chirurgiem. Urazy przebiegające z przerwaniem ciągłości tkanek, takie jak skaleczenia czy oparzenia, wymagają starannego jałowego zabezpieczenia. Każdą ranę należy przemyć wodą utlenioną lub octeniseptem (środek dezynfekujący nie powodujący pieczenia) i zabezpieczyć jałowym opatrunkiem. Jako pierwszą pomoc przy oparzeniu zaleca się natychmiastowe ochłodzenie oparzonego miejsca zimną wodą lub lodem. Działanie to ma na celu ochronę głębszych tkanek przed uszkadzającym działaniem temperatury (patrz: Chrońmy dzieci przed urazami).
Skórę wokół miejsca oparzonego należy zdezynfekować spirytusem. Nie wolno przekłuwać i otwierać pęcherzy pooparzeniowych z uwagi na możliwość ich dodatkowego zakażenia, należy natomiast je osłonić jałowym opatrunkiem.