Nikt nie jest samotną wyspą, każdy z nas jest jednak jedyną w swoim rodzaju indywidualnością. Nie ma dwojga ludzi reagujących w identyczny sposób na znaczącą zmianę sytuacji życiowej. Żyjemy i pracujemy w określonym środowisku – rodzinnym, towarzyskim, zawodowym - bodźce z niego płynące też na nas wpływają.

Na długiej drodze życia,, przechodzimy przez różne fazy życia. Przedszkole, początek i koniec nauki w szkole i na uczelni, praca, wejście w związki (czasami małżeńskie...), przyjście na świat dzieci, wyjście dzieci z domu, emerytura... Wejście w niektóre fazy życia bywa czasem trudne i stresujące proszę sobie przypomnieć np.: maturę, lub ślub... - zajście w ciążę również może być takim zdarzeniem!

Motywacje do rodzicielstwa są różnorakie. Wiele z nich nie jest w pełni uświadomionych. Chęć posiadania dziecka może wynikać z miłości, z dążenia do utrwalenia związku z partnerem, z chęci udowodnienia swej tożsamości seksualnej, może być też odpowiedzią na depresję lub samotność. Bywa też tak, że do macierzyństwa skłaniać może także presja rodziny! 

Ciąża, chociaż jest radością, to jako nowa życiowa sytuacja może być doświadczeniem stresującym. Konflikty rodzinne (napięcia między rolą żony, a rolą matki) i zawodowe (droga kariery, a droga macierzyństwa) mogą niekorzystnie wpływać na psychikę kobiety. Na to wszystko nakładać się mogą takie czynniki jak pamięć własnego dzieciństwa, osobowość, sytuacja rodzinna (mąż, krewni) oraz inne problemy, w tym emocjonalne i zdrowotne.

Na stres będą szczególnie narażone niektóre grupy przyszłych mam, wymagać one będą dodatkowego wsparcia psychologicznego. Myślę tutaj o ciężarnych nastolatkach, a także o paniach po 35. roku życia. Nie można tu pominąć kobiet po leczeniu niepłodności, a także po przebytych niepowodzeniach położniczych. Na koniec trzeba wspomnieć o imigrantkach z innych kultur, różniących się obyczajami, językiem i sposobem odżywiania.

Niepokój, lęki i chwiejność emocjonalna są w czasie ciąży zjawiskiem normalnym, to jak sobie przyszła mama z takimi zjawiskami poradzi, zależeć będzie od jej osobowości, charakteru związku z mężem oraz umiejętności i kwalifikacji opiekującego się nią położnika.

Sytuacja psychologiczna przyszłej mamy ulega zmianom w miarę postępu ciąży. W pierwszym trymestrze ciąży kobieta musi zaakceptować fakt istnienia w swym ciele dziecka - istoty pochodzącej z jej ciała i z ciała męża. Podnieceniu i radości towarzyszy często niepokój - nie tylko o to, że urodzi się nowy człowiek, ale również o to, że uregulowane do tej pory życie ulegnie dużym zmianom. Występuje też lęk o to, czy dziecko będzie zdrowe. Do pewnej, występującej wtedy chwiejności emocjonalnej, przyczyniają się takie fizjologiczne i w gruncie rzeczy niewinne zmiany towarzyszące nie powikłanej ciąży jak częstsze oddawanie moczu, nudności czy tkliwość piersi. Obniża się nieco popęd seksualny, a zwiększa się pragnienie okazywania czułości przez męża.

W drugim trymestrze ciąży przyszła mama czuje już ruchy płodu, nierzadko widziała swoje żywe i poruszające się dziecko na ekranie ultrasonografu, bywa, że zna płeć dziecka – „we mnie znajduje się prawdziwy człowiek!”. W tym trymestrze ciąży kobieta z reguły doświadcza najmniej niepokojów, dobry humor pozwala zaakceptować zmienioną sylwetkę i wiążąca się z tym faktem niedogodność.
W trzecim trymestrze ciąży przyszła mama stopniowo akceptuje swoje pełne macierzyństwo i szykuje się do poważnych obowiązków matczynych.
W miarę upływu czasu może narastać lęk i napięcie dotyczące przebiegu porodu (i ewentualnego bólu z tym się wiążącego), zdrowia dziecka i tego, czy podoła się nowym zadaniom wiążącym się z opieką nad dzieckiem. Przy dużym nasileniu tych problemów mogą występować zaburzenia snu. Szczególnie teraz należy unikać stresujących sytuacji. Pamiętać trzeba o tym, że stres może wywołać poród przedwczesny!
Jak znieść i przeżyć te stresowe sytuacje podczas ciąży? Ostatnią rzeczą powinna być ucieczka do terapii farmakologicznej. Życie w zgodnym małżeństwie, wsparcie ze strony rodziny obojga małżonków, opieka przedporodowa, kiedy to przyszła mama zetknie się z położnikiem kompetentnym i cierpliwie ją wysłuchującym, są kluczem do pogodnego i bezpiecznego przejścia przez ciążę, poród i połóg! I tego wszystkim przyszłym mamom życzymy!